Podróżowanie z kotem może być zupełnie inne niż podróżowanie z psem.

Szczepienia kociąt zaczyna się zazwyczaj w wieku około 6–8 tygodni. W przypadku panleukopenii kotów, herpeswirusa i kaliciwirusa wytyczne weterynaryjne zalecają serię dawek do co najmniej 16. tygodnia życia, ponieważ przeciwciała pozyskane od matki mogą zakłócać wczesne szczepienia. Szczepienie przeciwko FeLV jest uznawane za podstawowe dla kociąt i młodych kotów w wytycznych AAHA/AAFP, podczas gdy szczepienie przeciwko wściekliźnie zależy częściowo od lokalnego prawa i regionalnego ryzyka. Twój lekarz weterynarii powinien opracować plan szczepień dla konkretnego kocięcia na podstawie jego wieku, stanu zdrowia, wcześniejszych szczepień, stylu życia i lokalizacji.

Przed przyniesieniem kociaka do domu przygotuj ciche, bezpieczne miejsce z jedzeniem, świeżą wodą, kuwetami, kryjówkami, wygodnym posłaniem, powierzchniami do drapania i odpowiednimi zabawkami. Zabezpiecz dom przed kociakiem, zabezpieczając okna, balkony, kable elektryczne, leki, chemikalia, toksyczne rośliny i małe przedmioty, które mogłyby zostać połknięte. Znajdź wcześniej weterynarza, zgromadź dokumentację zdrowotną, szczepień i identyfikacyjną kociaka, zaplanuj wczesną wizytę u weterynarza i daj kociakowi czas na stopniowe poznawanie nowego domu zamiast wprowadzania wszystkiego naraz.

Objawy, że kot może czuć się źle, obejmują mniejszy apetyt, picie lub oddawanie moczu częściej lub rzadziej niż zwykle, wymioty, biegunkę, zaparcia, utratę masy ciała, ukrywanie się, apatię, nietypowe zachowanie, rzadsze czyszczenie sierści, zmiany w mobilności, kaszel, szybki lub trudny oddech, wydzielinę z oczu lub nosa, zmiany na skórze lub sierści oraz zmiany nawyków związanych z kuwetą. Koty czasami okazują chorobę w subtelny sposób, dlatego znacząca zmiana w codziennej rutynie kota może być ważna nawet wtedy, gdy nie występują dramatyczne objawy. Skontaktuj się z lekarzem weterynarii, jeśli zmiana się utrzymuje, powtarza lub występuje wraz z innymi niepokojącymi objawami. Szukaj pilnej pomocy weterynaryjnej w przypadku trudności w oddychaniu lub oddychania przez otwarty pysk, zapaści lub braku reakcji, drgawek, silnego osłabienia, niemożności oddania moczu, poważnego urazu lub krwawienia, nienaturalnego koloru dziąseł, podejrzenia zatrucia lub szybkiego pogorszenia stanu zdrowia.

Koty mają niezwykłą zdolność adaptacji do otoczenia, a wiele z nich pozostaje aktywnych, czułych i ciekawskich jeszcze w podeszłym wieku. Starzenie się może jednak stopniowo zmieniać sposób, w jaki się poruszają, jedzą, śpią, pielęgnują się i wchodzą w interakcje ze światem.

Zrozumienie kociego zachowania wymaga spojrzenia na kota jako całość, na daną sytuację oraz na to, co jest normalne dla konkretnego osobnika. Uniesiony ogon, mruczenie, drapanie czy epizod chowania się nie mogą być więc interpretowane w oderwaniu od kontekstu.

Kocięta potrzebują karm sformułowanych specjalnie z myślą o wzroście, o odpowiedniej energetyczności oraz z właściwą proporcją białka, tłuszczu, witamin, minerałów i innych niezbędnych składników odżywczych, które wspierają ich gwałtowny rozwój.

U kotów biegunka może pojawić się z wielu powodów, w tym z powodu nagłej zmiany diety, stresu, nietolerancji pokarmowej, pasożytów, infekcji, toksyn, zapalnej choroby przewodu pokarmowego, chorób trzustki, nadczynności tarczycy, chorób nerek lub wątroby oraz nowotworów. Łagodna, krótko trwająca biegunka u poza tym zdrowego dorosłego kota może czasami minąć bez poważnych konsekwencji, jednak skontaktuj się z lekarzem weterynarii, jeśli się przedłuża, staje się częsta lub ciężka, zawiera krew, ma czarny lub smolisty kolor albo występuje wraz z wymiotami, utratą apetytu, osłabieniem, bólem brzucha, odwodnieniem lub utratą wagi. Kocięta, starsze koty i koty z istniejącymi schorzeniami mogą poczuć się gorzej szybciej. Ciężka lub uporczywa biegunka, zapaść, wyraźne osłabienie, znaczne odwodnienie, trudności w oddychaniu, podejrzenie zatrucia lub szybkie pogorszenie stanu zdrowia wymagają pilnej pomocy weterynaryjnej.

Kot może przestać jeść z powodu bólu zębów, nudności, chorób żołądkowo-jelitowych, chorób nerek lub wątroby, zapalenia trzustki, infekcji, bólu, stresu, działania leków, trudności w dostępie do jedzenia lub wielu innych przyczyn. Utratę apetytu u kotów należy traktować poważnie, ponieważ przedłużające się niedostateczne spożywanie pokarmu może przyczynić się do stłuszczenia wątroby, potencjalnie zagrażającego życiu schorzenia wątroby, zwłaszcza u kotów z nadwagą. Skontaktuj się niezwłocznie z weterynarzem, jeśli Twój kot przestanie jeść, i szukaj pilnej pomocy wcześniej, jeśli utracie apetytu towarzyszą trudności w oddychaniu, zapaść, powtarzające się wymioty, silne osłabienie, podejrzenie zatrucia, niemożność oddania moczu lub inne poważne objawy.

Priorytety zdrowotne kota zmieniają się wraz z jego wiekiem. Kocięta wymagają szczególnej uwagi w zakresie wzrostu, szczepień, ryzyka chorób zakaźnych, żywienia i prawidłowego rozwoju behawioralnego. Młode i dorosłe koty nadal potrzebują regularnej profilaktycznej opieki weterynaryjnej ze stałym monitorowaniem wagi, kondycji ciała, zdrowia jamy ustnej, wydalania, zachowania oraz zagrożeń wynikających z stylu życia. Koty seniori – definiowane w wytycznych AAHA/AAFP jako koty powyżej 10. roku życia – odnoszą korzyści z uważniejszego monitorowania, ponieważ zmiany w apetycie, pragnieniu, oddawaniu moczu, wadze, mobilności, pielęgnacji sierści, wzroku lub zachowaniu mogą być wczesnymi objawami choroby.

Zapewnienie kotu niewychodzącemu stymulacji oznacza stworzenie otoczenia, w którym może on regularnie przejawiać ważne kocie zachowania. Zapewnij bezpieczne kryjówki i miejsca do odpoczynku, podwyższone przestrzenie, odpowiednie drapaki, możliwości polowania i gonitwy poprzez interaktywną zabawę, sposoby na szukanie lub zdobywanie pokarmu oraz pozytywne interakcje społeczne na warunkach kota.

Koty mogą wymiotować z wielu powodów, od kłaczków sierści lub tymczasowych zaburzeń trawiennych po pasożyty, niedrożność spowodowaną ciałem obcym, toksyny, zapalne choroby przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, choroby nerek, nadczynność tarczycy, cukrzycę lub nowotwory. Wymioty to aktywny proces, który zazwyczaj wiąże się z nudnościami, odruchami wymiotnymi i skurczami brzucha, podczas gdy ulewanie ma charakter zazwyczaj bardziej pasywny. Pojedynczy incydent u poza tym zdrowego kota można czasem obserwować, jednak powtarzające się lub uporczywe wymioty, krew, utrata apetytu, osłabienie, biegunka, odwodnienie, ból, utrata masy ciała, niemożność zatrzymania wody w żołądku lub podejrzenie połknięcia toksyny bądź ciała obcego wymagają porady weterynaryjnej. Ciężkie lub przedłużające się wymioty, zapaść, trudności w oddychaniu, wyraźne osłabienie, bolesny lub wzdęty brzuch albo niemożność oddania moczu wymagają pilnej pomocy weterynaryjnej.