Jeśli dzielisz dom z królikiem, papugą, świnką morską, chomikiem, żółwiem lub innym rzadziej trzymanym zwierzęciem, znalezienie odpowiedniej opieki weterynaryjnej może wymagać więcej poszukiwań niż znalezienie kliniki dla psa lub kota.

Chomiki potrzebują bezpiecznego, przestronnego domu z dużą, nieprzerwaną powierzchnią podłogi, głęboką ściółką umożliwiającą kopanie nor, ciemnym miejscem do gniazdowania, kryjówkami, możliwością żerowania i gryzienia oraz odpowiednio dobranym kołowrotkiem do biegania o pełnej powierzchni. Wymagają zbilansowanej pod względem odżywczym diety oraz stałego dostępu do czystej, świeżej wody. Większość chomików domowych powinna być trzymana pojedynczo; chomiki syryjskie i chińskie muszą żyć samotnie, ponieważ z natury są samotnikami i mogą się wzajemnie poważnie zranić. Chomiki są najbardziej aktywne wieczorem i w nocy, dlatego zazwyczaj należy pozwolić im spać spokojnie w ciągu dnia. Należy monitorować apetyt, przyjmowanie płynów, odchody, wagę, oddychanie, poruszanie się, zęby, sierść, oczy i zachowanie, a w razie jakichkolwiek zmian niezwłocznie skontaktować się z lekarzem weterynarii.

Chomiki potrzebują zbilansowanej diety wszystkożernej. W przypadku domowych chomików najbezpieczniejszą podstawą jest odpowiednio skomponowana karma pełnoporcjowa, uzupełniona niewielkimi ilościami odpowiednich świeżych warzyw i innych właściwych produktów. Świeża, czysta woda powinna być zawsze dostępna.

Chomiki potrafią ukrywać choróbska i mogą szybko słabnąć, dlatego nawet najmniejsze odstępstwa od ich normalnego zachowania zasługują na uwagę. Do częstych sygnałów ostrzegawczych należą mniejszy apetyt lub pragnienie, niewyjaśniony spadek masy ciała, nietypowa bierność w godzinach normalnej aktywności, przygarbiona postawa, biegunka lub mokra/zabrudzona okolica zadka, zmiany w moczu lub odchodach, trudności w oddychaniu, wydzielina z oczu lub nosa, nienaturalny sposób chodzenia, zmiany w okrywie włosowej lub skórze, problemy z zębami, obrzęk policzków, rany lub nowe guzy. W przypadku, gdy chomik wygląda lub zachowuje się inaczej niż zwykle, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem weterynarii. Trudności w oddychaniu, ciężka biegunka połączona z osłabieniem lub odwodnieniem, zapaść, obfite krwawienie lub uraz, silny obrzęk brzucha, wypadnięcie odbytu, drgawki lub szybkie pogorszenie stanu zdrowia wymagają pilnej pomocy weterynaryjnej.